Sanırım bizim yaşlarımızda olup
da Şeker Portakalı’nı okumayan kalmamış, hepimizi küçük Zeze’nin hikâyesinden
ve acılarından bir o kadar etkilenmişizdir. İşte bu romanda ise Zeze büyümüş,
artık genç bir adam olma yolunda ilerliyor. Ama özlemleri hiç bitmiyor. Onu
evlatlık alan ailede mutlu değil, kendisine sıcak davranacak bir baba hasreti
var ve bunu dindirmenin bir yolunu buluyor. Sinemada izlediği bir film
artistini hayali arkadaşı yapıyor kendisine. Ona babası gibi davranıyor, ayrıca
ona istediği cesareti ve aklı veren bir de kurbağası var bu sefer kalbine
oturan.
Vasoncelos bu romanında Zeze’yi daha güçlü
yazmış, daha başına buyruk ama bir o kadar da ilgi ve sevgiye muhtaç, kırılgan.
Yine çok güzel yazılmış bir romanla baş başa kaldım diyebilirim. Bundan sonra
Zeze’nin genç bir adam olduğu Delifişek romanı sırada.
Altını çizdiklerim;
“Acı korkunç bir şeydi! Neden bir
anda gelmiyordu, neden büyük bir acı, geldiği gibi hemen geçmiyordu?” S-121
“Unutmakla bağışlamak arasında ne
fark var?
Bağışlarken kişi her şeyi unutuyor. Ama yalnızca unutmakla, pek çok kez
insan yeniden anımsamaya başlıyor.” S- 126
“Güçten düştüğümü sezersen, beni
uyarmayı düşün ve ‘Güneşi Uyandıralım’ de” S-171
“Sevgiden söz etmek neden? Sevgi,
pek az tanıdığım bir şey” S- 246
Kimse insanların acıya katlanma
gücünü bilemez. Tek bilen kendi yüreğimizdir. Ve neye yarar?” S- 272
Arka Kapaktan;
Şeker Portakalı"nın sevimli,
küçük kahramanı "Zeze", işte yine karşınızda. Gözlerinin içi yine
ışıl, ışıl, yüreği yine sevgi dolu. Ama hüzünleri, biraz daha büyümüş bir
çocuğun hüzünleri. Küçüklüğündeki küçük "Şeker Portakalı" yok, ama bu
kez de yüreğinde sevgili kurbağa'sı var. Ama "Zeze", yeni babasının
iyi niyetine karşılık vermiyor. Evdeki biricik dostu, aşçı "Dadada".
